
Kendimizi dünyanı aynasıda harflerle tartarız. Yazamadığımız hiçbir şey bizim olamayacağı için yazarız. Zamanı bizim kılmak isteriz.Otlara,böceklere,u
Mülk duygusuyla ölüm arasında hiç bir dünya işareti yok biliriz. İçimizdeki coçuk kimseye benzemek istemez.
Başka kederlerden ayrıcalıklar edinmek için yazarız. kalbimizle gövdemiz arasındaki uçurumu böyle doldururuz. Susmaktan değerli olsun isteriz sözümüz."Herkesin boncuklu bir cümlesi"olsun, kendisini seveceği , kimsenin yalnızlığını ötekine göstermekten utanmasın.Ve biz bilirizki, bir varlığın yazılı tarihi yoksa bu dünyada bir hayat yoktur.
Tarla kuşu, yağmur dallarından dünyayı içsin diye yazarız....